بسم الله الرحمن الرحیم

 كشور اسلامي ایران از هفدهم تا 22 بهمن 57، یکی از دوره های استثنایی تاریخ سیاسی جهان را گذرانید. در این ایام، دو دولت در یک مرکز و بدون هیچ گونه مرز بندی مواجه بودند. دولتی که پشتوانه و عامل مشروعیّت خود را از دست داده بود. از قدرت نظامی محروم گشته بود و با انقلابی عظیم و مردمي روبرو بود.

دولتی كه متکی به رهبری انقلاب و توده های میلیونی مردم  بود. اين دولت به جای قدرت نظامی، تنها به ارتش مردم  وابستگی داشت.

با وسعت یافتن دامنه های انقلاب، قرار بر این شد که سران ارتش پهلوی، دست به کودتا زده و با به دست گرفتن قدرت، انقلاب اسلامي و مردمی ملّت مسلمان ايران را سرکوب سازند. از این رو از ساعت چهار بعداز ظهر روز 21 بهمن 57، حکومت نظامی اعلام شد.  

حضرت امام خمینی(ره) پس از اعلان حکومت نظامی، اعلام کرد که مردم به حکومت نظامی اعتنایی نکنند. مردم نیز هم چنان به یورش خود به مراکز دولتی و نظامی و انتظامی ادامه دادند و تمام این مراکز با اندک درگیری و مقاومت، تسخیر شد و به دست مردم افتاد. این درگیری ها در روز بعد نیز به شدّت ادامه یافت. در این روز هزاران زن و مرد و پیر و جوان، هر یک به اندازه توان خود برای سرنگونی نهایی رژیم ظلم و جور، کوشش کردند. آن ها با سنگربندی در خیابان ها، سینه سپر کردن در برابر تانک ها و با فداکاری و جان فشانی، انقلاب اسلامي را به پیروزی رساندند. نه فقط در تهران، بلکه در تمامی شهرهای ایران، درگیری مردم با بقایای رژیم شاه جریان داشت. هنگامی که خبر حرکت نیروهای نظامی از شهرهای مختلف ایران به سمت تهران برای سرکوب قیام مردم پخش شد، مردم شهرهای مسیر به درگیری با نیروهای نظامی پرداختند و با بستن راه، مانع حركت آن ها به سمت تهران شدند. برخی از فرماندهان رده بالای ارتش در این درگیری ها به دست مردم کشته شدند تا سر انجام ارتش، بی طرفی خود را اعلام کرد.

روز سرنوشت فرا رسید. در 22 بهمن 1357، نظام پوسیده ستم شاهی فرو ریخت. ریشه های فاسد دودمان سیاه و كثيف پهلوی از کشور اسلامی ايران کنده شد. مبارزه پانزده ساله ملّت مسلمان ایران به رهبری امام خمینی (ره) به ثمر رسید. با سرنگونی نظام 2500 ساله شاهنشاهی، انقلاب شکوهمند اسلامی ایران پیروز گردید.

http://fajerenghelab.mihanblog.com